تبليغاتX
مسافر

مســـــــــــافر ِ برفی

 

... ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد ...

( فروغ فرخزاد )

 

 

برف مي بارد

ونقش پاهايت روي برفها

وبه انتظار بازگشـــتت

آنقدر به انتظار كه تمام موهايم دارند ســـــــــفيد مي شوند

 

 

برف مي بارد

وخيره به نقش پاهايت

مثل يك مجـــــــــسمه

...نه !

مثل آدم برفــــــــــــــي

مثل يك آدم برفي ايستاده ام

 

 

برف مي بارد

ومن روي برفها مي نويسم

" آدم برفي با سرما زنده است "

پس شايد از روي عشق است اگر با من گـــــــرم نمي گيري

 

 

[آرام آرام دارد مي گذرد

آرام آرام دارد از جــاي پـــاهايت يك بعد از ظهرمي گـــذرد

... يك بعد از ظهر نه

دارد يك عـــــصر مي گذرد ]

 

 

برف نـــــــمي بارد

واز لابه لای نوری تاریک

چشــــــــمهايم به نقش پاهايت ســـــفيد مي شوند وسفيد تر

و نقش پاهايت از خجالت چشمهايم آب مي شوند و آب تر

 

 

برف نــــــمي بارد

واز لابه لای نوری تاریک

آدم برفي با تمام وجود

دارد ايستاده راه می دود

به سمت هیچ

 

18/10/84 عصر                                      


 

نوشته شده توسط امیر در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 ساعت 17:55 موضوع شعر های من | لینک ثابت


طرح

به نظر شما اين مگس كه روي صفحه ي رياضي ام ايستاده

و هي دو دستي به سر خود مي زند

در كدام مساله درمانده است؟

19/7/86


 

نوشته شده توسط امیر در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 ساعت 17:50 موضوع شعر های من | لینک ثابت



 

نوشته شده توسط امیر در ساعت 0:0 موضوع شعر های من | لینک ثابت


منتشر شد

مجموعه داستانکهای طنز  مستراب

 

 فرنگی  در نمایشگاه بین المللی کتاب

 

تهران (غرفه انتشارات افراز )

 

 دوشنبه ۱۸/۲/۹۰


 

نوشته شده توسط امیر در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391 ساعت 1:51 موضوع | لینک ثابت


گلهای نیلوفر

دهنم را که به شیر نزدیک کردم گلهای نیلوفر را دیدم  که هر کدام مثل بلندگوی آقای ناظرلو داد میزد: رحیمی ِ  گوساله... با لیوان.


 

نوشته شده توسط امیر در دوشنبه چهاردهم فروردین 1391 ساعت 21:24 موضوع داستان های مینیمال | لینک ثابت


رباعی انتظار

هی نیآمدی نیآمدی ، در هر حال

هی گذشت و هی گذشت با این منوال

هی ردیف در ردیف ما منتظران

در توالت ِ عمومی ترمینال

 

                   30/10/90


 

نوشته شده توسط امیر در جمعه سی ام دی 1390 ساعت 18:59 موضوع شعر های من | لینک ثابت


«هایکو» یا به احتمال زیاد « سنریو »:

سفید ِ سفید

بجز

بینی های سرخ آدم های برفی

                    15دیماه نود


 

نوشته شده توسط امیر در پنجشنبه پانزدهم دی 1390 ساعت 11:17 موضوع شعر های من | لینک ثابت


رباعی


یادت که نرفته چه  به ما می کردی؟

روز همه را خوب سیا می کردی

از یُمن « مدرس » شدنت , آخر ترم

هی نهضت مشروطه به پا می کردی

                                یازدهم دیماه نود


 

نوشته شده توسط امیر در دوشنبه دوازدهم دی 1390 ساعت 0:19 موضوع شعر های من | لینک ثابت


کدام یک از این 3 رباعی به نطر شما بهتر است؟

کدام یک از این 3 رباعی به نطر شما بهتر است؟


هر چند که کانون محبت باشد

«فرزند» به معنای مصیبت باشد

تو مرغ ِ رها یی . بـپر و اوج بگیر

بگذار که فرزند به تخمت باشد

 

                چهارم دیماه90

بیهوده خیال تو مشوّش باشد

از غصه ی فرزند در آتش باشد

پس دست کم اندازه ی یک مرغ بفهم

یک مرغ که فرزند به تخمش باشد

                     ده دیماه 90


گر هستی ام از هر چه در آتش باشد

حاشا ز غم بچه مشوش باشد

من مرغ رهایم تو بگو عیبش چیست:

یک مرغ اگر بچه به تخمش باشد؟


 

نوشته شده توسط امیر در یکشنبه چهارم دی 1390 ساعت 17:57 موضوع شعر های من | لینک ثابت


امضا


دیروز مرا به بند کشیدی

             امروز به دنبال خود می کشانی

                             و فردا به زمین خواهی زد

                                                               

                                                                      

                                                امضا:31/6/79

                                                                                        
     

                       



 

نوشته شده توسط امیر در شنبه سی ام مهر 1390 ساعت 19:6 موضوع شعر های من | لینک ثابت


دو رباعی

یک شاهی از آن مال و منالش نگذاشت

جز قرض برای هفت و سالش نگذاشت

البته دمش گرم : مرا کاشت ؛ ولی

یک مشت پهـِن بهر نهالش نگذاشت                       

16/7/90


چیزی نگذاشتیم از اندوخته ها

بهر بچه ها ــ چشم به ما دوخته ها ــ

با نظر به این که نسل ما سوخته است

« بچه ها» نگو ؛ بگو :«پدرسوخته ها».

17/7/90


 

نوشته شده توسط امیر در یکشنبه هفدهم مهر 1390 ساعت 14:46 موضوع شعر های من | لینک ثابت


سه گانی

هر که از یادش عیوب ریز و کوچک می رود

مثل آن مرد کت و شلواری شیک است که :

آبرویش آخر از سوراخ خشتک می رود

                               


 

نوشته شده توسط امیر در پنجشنبه دهم شهریور 1390 ساعت 3:39 موضوع شعر های من | لینک ثابت



دانلود

جديدترين كدهای جاوا

ADD FAVORIT